Hipoterapia

to ukierunkowane działanie terapeutyczne mające służyć poprawie funkcjonowania człowieka. Jest ściśle powiązana z innymi metodami rehabilitacyjnymi i terapeutycznymi i w pełni korzysta z ich dorobku. Jako jedna z form rehabilitacji wieloprofilowej, czyli oddziałującej jednocześnie ruchowo, sensorycznie, psychicznie i społecznie, jest stosowana zarówno u dzieci, młodzieży, jak i dorosłych.

 

Każda osoba niepełnosprawna, cierpiąca na jakąkolwiek chorobę czy zaburzenie może wynieść specyficzne dla siebie korzyści z zajęć hipoterapeutycznych.

 

Chociaż wzmianki o hipoterapii znajdujemy już w starożytności, za narodziny nowożytnej hipoterapii przyjmuje się rok 1952. Wtedy amazonka Liz Hartler dotknięta chorobą Hainego-Medina wystartowała na Olimpiadzie w Helsinkach i zdobyła srebrny medal.

 

W Polsce dynamiczne zainteresowanie tą formą rehabilitacji rozwija się od połowy lat ’80. Obecnie hipoterapia jest stosowana niemal na całym świecie.

Działanie hipoterapii

– Regulacja napięcia mięśniowego;

– Utrzymanie prawidłowej postawy – reakcji postawy,

– Umiejętności normalizowania napięć mięśniowych i utrzymania równowagi,

– Poczucie rytmu konia i orientacja w przestrzeni,

– Chód konia wpływa na ciągłe przemieszczanie się środka ciężkości w trzech płaszczyznach,

– Koń przekazuje pacjentowi potencjał aktywności ruchowej ogólnej i odcinkowej – miednica, stawy krzyżowo-biodrowe, kręgosłup.

– Kontakt z przyrodą, działanie motywacyjne;

– Stymulacja i normalizacja czucia powierzchniowego;

– Zwiększenie poczucia własnej wartości, zmniejszenie zaburzeń emocjonalnych;

– Rozwijanie pozytywnych kontaktów społecznych

Wskazania

– Mózgowe porażenie dziecięce.

– Stany po urazach czaszkowo-mózgowych.

– Minimalne uszkodzenia mózgu.

– Choroby mięśni .

– Dzieci niedowidzące i niewidome.

– Choroby i zaburzenia psychiczne.

– Zespoły ortopedyczne

– Wady postawy.

– Skoliozy do 20° wg Coba z wyjątkiem progresujących skolioz idiopatycznych.

– Stany po amputacji i wady rozwojowe kończyn.

– Pozostałe

– Zespoły genetyczne, np. Zespół Down’a

– Przepukliny oponowo-rdzeniowe, w zależności od wysokości uszkodzenia, obrazu klinicznego, współwystępowania wodogłowia.

– Zespoły psychologiczne: zaburzenia emocjonalne, upośledzenia umysłowe, niedostosowanie społeczne.

– Opóźnienie psychoruchowe o nieustalonej etiologii.

 

Przeciwwskazania

PRZECIWWSKAZANIA BEZWZGLĘDNE

– Uczulenie na sierść, pot lub zapach konia.

– Nie wygojone rany.

– Nietolerancja tej formy terapii przez pacjenta,
np. niepohamowany lęk.

– Odklejanie siatkówki, wzmożone ciśnienie śródgałkowe.

– Brak kontroli głowy w rozwoju motorycznym i czynnej pozycji siedzącej.

– Wodogłowie bez wszczepionej zastawki.

– Niestabilność kręgów szyjnych występująca np. w zespole Down’a.

– Zwichnięcia i podwichnięcia stawów biodrowych.

– Skoliozy powyżej 20° wg Coba oraz progresujące skoliozy idiopatyczne.

– Choroby mięśni przy sile mięśni ocenianej poniżej 3 punktów
w skali Lowetta.

– Pogorszenie stanu w zespołach neurologicznych, stanach po urazach czaszkowo-mózgowych, ADHD, chorobach mięśni.

– Ostre stany chorób i zaburzeń psychicznych.

– Podwyższona temperatura.

– Ostre choroby infekcyjne.

 

PRZECIWWSKAZANIA WZGLĘDNE –
WYMAGAJĄCE KONSULTACJI LEKARSKIEJ:

– Padaczka.

– Upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim.

– Zaburzenia mineralizacji kości.

– Utrwalone deformacje i zniekształcenia, przykurcze, ograniczenia zakresu ruchu układu kostno-stawowego.

– Przepuklina oponowo-rdzeniowa zlokalizowana w odc. lędźwiowym.

– Dyskopatia.

– Hemofilia oraz inne skazy krwotoczne.

– Schorzenia okulistyczne – wymagana konsultacja.